Aangifte doen of niet?

Het wel of niet doen van aangifte is iets om goed over na te denken. Als je aangifte wilt doen van seksueel misbruik krijg je vóór deze aangifte eerst een informatief gesprek met iemand van de politie die veel weet over dit soort (zeden)zaken: de zedenrechercheur.

Jij vertelt wat er gebeurd is. Of, als je ouders bent van een minderjarig kind, vertel je wat er volgens jou met je kind gebeurd is of wat je vermoedt dat er gebeurd is. De politie legt uit wat je kunt verwachten als je de aangifte doorzet.

Bij het nemen van het besluit om aangifte te doen is het belangrijk om te kijken naar het volgende:

1. Hoe zit het met de regels van de wet (de juridische kant van de zaak)?

Zijn er voldoende bewijzen van het misbruik? Als er geen bewijzen zijn, kun je het, om verschillende redenen toch wel of juist niét de moeite waard vinden om aangifte te doen.

2. De psychische belasting.

Als het gaat om aangifte doen voor je kind:

Er is al veel gebeurd en vervolgens zit je midden in een strafzaak waarin je precies moet vertellen wat er allemaal gebeurd is, een strafzaak ook die soms maanden kan duren. Daarnaast kunnen ze je vragen om niet met je kind en anderen te praten over wat er gebeurd is zolang het onderzoek loopt. Dat kan heel lastig zijn.

Als je zelf, als volwassene, aangifte wilt doen:

Het is goed om te weten dat aangifte doen zwaar kan zijn. De politie wil precies weten wat er allemaal gebeurd is. Dit kan veel stress veroorzaken en pijnlijke herinneringen omhoog halen. Als je dit proces aan wilt gaan is het daarom belangrijk dat er op dat moment wat rust in je leven is en je mensen om je heen hebt die je hierin willen ondersteunen.

3. Het is belangrijk om na te denken waaróm je aangifte wilt doen.

• Je kunt aangifte doen in de hoop dat de dader niet door kan gaan met het misbruiken van (andere) kinderen.
• Je wilt erkenning krijgen voor al het nare dat jou, of je kind is aangedaan.
• De dader heeft jou of je kind iets vreselijks aangedaan en wilt dat de dader hiervoor gestraft wordt.
• Andere redenen.

4. Je kunt in plaats van aangifte ook een melding doen.
Dan vertel je de politie wel uitgebreid wat er is gebeurd. Ook geef je de naam en het adres van de dader, als je die weet. Jouw melding kan de politie gebruiken als een ánder slachtoffer aangifte doet. Jouw melding kan dan gebruikt worden als steunbewijs.

In heel ernstige zaken kan het Openbaar Ministerie of de politie er ook voor kiezen zélf onderzoek en vervolging te doen, ook als jij dat zelf niet wilt.

Goed om te weten

• Als je eenmaal aangifte hebt gedaan, kun je je niet meer terugtrekken.
• Bedenk je dat het doen van aangifte lang niet altijd betekent dat de dader de gevangenis in gaat.
• Als het voor jou voldoende is ervoor te zorgen dat de dader voor verhoor naar het politiebureau gehaald wordt en/of je door het doen van aangifte wilt laten zien dat je het geheim niet langer geheim houdt, zul je waarschijnlijk niet teleurgesteld worden.
• Om tot een goed besluit te komen kun je hulp inroepen van een hulpverlenende instantie, van vrienden, familie en/of van een in zedenzaken gespecialiseerde advocaat.
• Tip bij aangifte voor je kind: Zet de redenen op papier waarom je wel of niet gekozen hebt voor het doen van aangifte. Als je kind je hier later naar vraagt kun je dit laten lezen.